fietsavontuur.net

Today started as a beautiful day: morning sunshine, perfect light and a blue sky. We’ve been on route for 11 days now – including two rest days – and 951 km have been cycled. The trip strted with two days on the busy PanAm. South of Riobamba the scenery changed: green mountains and very wide views. Cycling in the southern part of Ecuador means a lot of climbing! So far: mostly paved roads, vulcanoes, inca ruins, small villages, big(ger) cities, delicious meals and basic food (meaning rice with a fried egg), warm and cold wether, colourful markets and salsa music. Everybody’s been wonderful so far. The first bike repairs have been done and (unfortunately) two people crashed with their bike (only minor injuries). We are having fun!

We’ve started! This afternoon the whole group was together at the monument at Mitad del Mundo. Pictures were taken, some officials gave a short speech and wished us a good trip. The bang of an innertube exploding, was the official start. The spirit is excellent. Everybody is looking forward to the adventure. The group is a good mixture of men and women, different ages and different nationalities. I am sure it will be great fun.

Sunday 1st August I will fly to Quito / Ecuador to join the Andes bike expedition organized by www.bike-dreams.com. The next 10 weeks I will cater for the hungry cyclists and enjoy the stunning landscape. You can read about my travels on this blog. I will probably be able to post messages on a weekly basis. The 16th oct I will return back home in Rotterdam.

Terwijl Nederland droomt van een nieuwe elfstedentocht volbreng ik mijn 16-landen of 2-continentenfietstocht.
Ik ben in Ushuaia… de eindbestemming van deze reis. Ongelooflijk!
Hier heb ik anderhalf jaar naar uitgekeken. Euforie.

Maar alvorens op de feiten vooruit te lopen het laatste reisverhaal, een ganse brok maar het was ook een boeiende periode.

ARGENTINA
Vanuit San Martín de los Andes fiets ik via de ´Ruta de los Siete Lagos´ naar Villa La Angostura, een prachtige weg door Nationale Parken langsheen 7 meren. Ik bevind mij dus nog steeds in het argentijnse merengebied. De dag daarop gaat het langsheen het Lago Nahuel Huapi naar Bariloche, waar ik nog een een rustdagje neem.
Na El Bolsón volgt het ´Parque Nacional Los Alerces´. Een onverharde weg brengt mij opnieuw langsheen verschillene meren en prachtige bergrivieren, een ware highlight. Ik kampeer ´s avonds bij het Lago Futalauquen, een mooie afsluiter voorlopig voor Argentinië.

CHILE
Bij Futaleufú fiets ik Chili voor de tweede keer in. Ik ontmoet in het eerste dorp Saskia en Patricia, een nederlands-belgisch stel. Twee dames halverwege hun dertiger jaren, maar ook zij weten wat fietsen is. De eerste rit mag er ookal wezen. Opnieuw onverhard, maar ook hier prachtige meren en op de achtergrond de steeds aanwezige besneeuwde bergtoppen.
Bij Villa Santa Lucía komen we op de Carretera Austral, één van de trajecten die hoog op het verlanglijstje stond.
Een 1000-tal km, veelal onverhard, pittig op en neer, maar met vele fantastische zichten op de immens mooie omgeving. De aanleg van deze onmogelijk weg nam aanvang in 1976 onder Pinochet. Het was de bedoeling de afgelegen zuidelijke dorpen dichterbij te brengen. De weg ging open voor verkeer in 1988, de laatste 100 kilometers naar Villa O´Higgings pas in 2000. Af en toe wordt het ons ook nog moeilijker gemaakt door de nooit ophoudende wegenwerken.
In het ´Parque Nacional Queulat´ zien we na een kort wandeling de ´Ventisquero Colgante´, een hangende gletsjer. ´s Nachts horen we de ijsbrokken regelmatig naar beneden vallen. Toch wel indrukwekkend.
We bereiken na 5 dagen fietsen Coyhaique, de enige grotere stad en houden er een verdiende rustdag.
Na een dagje fietsen krijgen we mooie zichten op de grillige pieken van de Cerro Castillo. Iedere dag is vanaf nu een pareltje. Helder blauwe meren, bergrivieren, watervallen, besneeuwde toppen en gletsjers. Het houdt maar niet op.
Onderweg begeeft Saskia´s voordrager het. Er breekt een boutje af en even later zit het ganse ding tussen het voorwiel. Een ochtendje sleutelen, een korte rit zonder voortassen en een garagehouder die kan lassen brengen de oplossing.
Na opnieuw 5 dagen bereiken we Cochrane, de laatste plaats met enige voorzieningen. Hier kopen we de nodige proviant voor de komende dagen.
Op het einde van de volgende fietsdag krijgen we regen. Voor mijzelf was dat op de fiets ruim 6 maand geleden. We moeten wild kamperen en de combinatie regen en koude zorgt ervoor dat dit geen pretje wordt. Gelukkig vinden we een afdakje, zodat we toch nog iets kunnen koken. De volgende dag houden we het veelal droog en vinden zelfs een verlaten huisje om in te slapen. En dan arriveren we dus in Villa O´Higgings, het einde van de Carretera Austral. Waw…
Deze weg is ook wel een fietsersparadijs. We ontmoeten zowat dagelijks een stel fietsers die het traject in de andere richting afleggen. En in Villa O´Higgings zien we 20 fietsers die het in onze richting volbrachten.
We gaan verder met de boot over het Lago O´Higgings, om dan 22 km te mountainbiken. Gelukkig zijn er paarden voor de bagage. Ergens onderweg steken we de grens over en zo bevind ik mij dus voor de tweede maal in:

ARGENTINA
Hier nemen we dezelfde dag nog de boot over het Lago del Desierto en arriveren ´s avonds laat in El Chaltén, een toeristisch dorp ontstaan in 1985, vooral om het gebied op te eisen alvorens Chili dat zou doen. Het is tevens prachtig gelegen bij de Fitz Roy Range, indrukwekkende bergen en gletsjers. Dit is één van de meest majestueuze berggebieden van de Andes.
Ik neem er afscheid van Patricia en Saskia en vervolg mijn weg terug alleen.
Ik heb een goede meewind en de kilometers vliegen voorbij. Maar na 90 km is het pretje voorbij. De weg buigt af naar het westen en ja hoor, dan heb je strakke zij- of tegenwind. Even verder bij La Leona is fietsen een hele opgave geworden. Door de wind is kamperen ook geen optie en neem ik mijn intrek in een historisch hotelletje. Hier verbleven in 1905 Butch Cassidy, Sundance Kid en zijn vrouw Ethel Place, nadat ze in Río Gallegos een bank beroofden.
Vanaf nu staat er pampa en wind op het programma. De wind laat mij zelfs mijn route wijzigen. Ik sla El Calafate, Puerto Natales (met het bekende Torres del Paine) en Punta Arenas over en fiets met zij- of meewind naar Río Gallegos. Onderweg zie ik vele guanaco´s (familie van de lama) en nandoes (lijken op struisvogels). Deze laatsten lopen zelfs af en toe een stukje met mij mee. Grappig.
Na Río Gallegos rijdt ik opnieuw de grens over…

CHILE
..en dan gaat het goed fout. Halverwege de geplande fietsdag gaat de wind draaien en krijg ik hem pal in mijn gezicht. Verder fietsen blijkt onmogelijk te zijn. Ik haspel de laatste 5 kilometer zelfs te voet af, wat ellendig lang duurt maar vind gelukkig een onderkomen in een klein dorpje.
Een dagje wachten, de wind gaat terug een beetje liggen (al is dat hier zeer relatief) en ik kan mijn weg vervolgen. Hierdoor echter heb ik niets van de eindejaarsfeesten meegekregen. Jammer.
Twee dagen later vaar ik de Straat van Magellaan over en bevind mij op het eiland Vuurland, het meest zuidelijke puntje van Zuid-Amerika.
Ook hier veel wind, maar het is voorlopig te doen. Voor de laatste maal steek ik nogmaals de grens over…

ARGENTINA
.. en hier zie ik sinds lang de Atlantische Oceaan. In Río Grande neem ik nog een laatste rustdag. Nadien volgen nog 50 km langsheen de kust en dan verandert het landschap. Er zijn terug bomen, en de weg begint op en neer te gaan. De laatste etappe is echt mooi. Meren, bergen met sneeuw en een continu op- en neergaande weg. De regen, hagel of sneeuw kan de pret niet bederven. En dan … arriveer ik in Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld. Om de klus volledig af te maken fiets ik nog even naar Bahía Lapataia, het einde van de Ruta Nacional 3 … verder kan niet meer.

Maar na 557 dagen zit het fietsavontuur er dus op. Het is een onvergetelijke ervaring geworden. Ik fietste van het uiterste noorden in Alaska naar het uiterste zuiden in Zuid-Amerika (waar wegen liggen, wel te verstaan). Ik nam nergens een bus of een andere vervoermiddel (uitgezonderd in Noord-Amerika, waar we wegens wegenwerken gedwongen werden enkele kilometers in een pick-up te stappen). Hier en daar nam ik een boot omdat dit niet anders.
Een droom is werkelijkheid geworden.
Op naar de volgende fietsvakantie.

Na Salta is het eerste hoogtepunt de Quebrada del Río de Las Conchas, een prachtige ca. 80 kilometer lange kloof met vele bizarre rotsformaties. In Cafayate, gelegen in de wijnstreek drink ik mijn eerste glaasjes argentijnse wijn. Het zullen niet de laatste zijn…

Ik volg vanaf hier veelal de Ruta 40, de legendarische weg in het westen van het land. Met een totale lengte van meer dan 5000 km is dit tevens de langste weg in Argentinië.

Ik ontmoet na een dagje fietsen Bruno en Annick, een frans koppel dat al behoorlijk wat fietsreizen maakte. Zij zijn nu op weg van Noord-Chili naar Vuurland. Hij is 59, zij 51 maar ze gaan ervoor. Ook ´s avonds genieten ze ernorm van het leven. Een biertje, lekker eten met een flesje wijn. Ik zal uiteindelijk 12 heerlijke dagen met hen optrekken.

De Ruta 40 is veelal een weg met zeer weinig verkeer, ideaal om te fietsen, maar bevat ook langere stukken die onverhard zijn. Na Chilecito volgt de Cuesta de Miranda, een bergpas van 2020 meter, alweer een prachtig stukje natuur. Tijdens de dag lopen de temperaturen op tot ruim boven de 40 graden.

We bezoeken het Parque Nacional Talampaya met een mooie kloof die 150 m hoog is, alweer vele bizarre rotsformaties, maar met vooral veel condors. Indrukwekkende beesten met een spanwijdte tot drie meter en daarmee één van de grootste vogels ter wereld. Waw…

Na Rodeo volgt de Valle de Calingasta. Vanop de weg aanschouw ik de besneeuwde toppen van de Cordillera de Ansilta, meer dan 5000 m hoog, en even later zie ik de Aconcagua, met zijn 6962 meter de hoogste berg van Zuid-Amerika Fantastische momenten zijn dat.

De rit naar Mendoza mag er ook wezen. Een pas van 3000 meter, onverhard, opnieuw de prachtige zichten op de besneeuwde bergtoppen of vulkanen, gevolgd door een indrukwekkende afdaling naar de grote stad. Ik blijf er twee dagen om te bekomen van de inspanningen, lekker te eten en een wijntje te drinken.

Daarna volgt de Cañon del Atuel, een mooi onverhard bergwegje, langs tal van stuwmeren. Ook alweer meer dan de moeite waard.

Malargüe – Barrancas wordt wellicht de langste rit in deze reis. 218 km waarvan 80 km onverhard, 2000 hoogtemeters, de wind niet altijd in het voordeel. Ik zit uiteindelijk meer dan 12 uur op de fiets. Een nieuw dagrecord met bagage. Maar de conditie is dus goed te noemen.

En zo ben ik danook in Patagonië. En dat het hier bij momenten soms waait dat kan ik jullie verzekeren. Vanzodra je ook maar een beetje naar het westen afwijkt krijg je de wind vol in je gezicht. Ik geraak soms amper vooruit. Op vlakke stukken is het halen van 10 km per uur een ganse opdracht. Na Zapala fiets ik een 100-tal kilometer richting westen. Zo´n 10 km voor de top van een 1800 m hoge pas, steekt de wind enorm op. De weg is onverhard en dat helpt ook al niet. Ik word regelmatig in de berm gedrukt. 500 m na elkaar fietsen is een ganse opdracht. Amaai, die winden in Patagonië… Er staat mij nog wat te wachten.

Met het Lago Aluminé bevind ik mij ondertussen ook in de regio van de meren. Fantastisch gelegen, te midden van besneeuwde bergtoppen. Het wordt vanaf nu ook groener. Het is lente en alles staat in bloei wat een mooi kleurenpalet oplevert. Na het meer volg ik de prachtige vallei van de Río Aluminé en zo gaat het via Junín de los Andes naar San Martín de los Andes, toeristische plaatsjes in een prachtig natuurgebied.

Pech onder weg: ik kreeg ondertussen met zevende lekke band op deze reis. Maar eigenlijk mag ik op dat gebied zeker niet klagen. Het was trouwens geleden van Panama, meer dan 11000 km lekvrij dus. Niet slecht.

De laatste maand was ronduit fantastisch. Het was overtreffend in alle facetten. Op fietsgebied de zwaarste maand ooit. Maar bovendien reden we temidden van de meest ongelooflijke landschappen die ik ooit mocht zien. Ziehier het verhaal.

BOLIVIA
Na een dagje La Paz, fietsen Tore en ik richting zuiden. Na Oruro zijn het bij momenten lastige dagen. Niet al te veel op en neer maar onverharde wegen, wasbord en los zand, en tegenwind met zandstormen als gevolg. Soms moeten we stoppen omdat we werkelijk niets meer zien en meer zand dan adem happen Maar de inspanningen worden ruimschoots beloond. Na 5 dagen staan we aan de rand van de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte van de wereld, gelegen op een hoogte van 3650 m. We fietsen 111 km op het zout en overnachten op een eilandje bezaaid met grote cactussen (Isla Incahuasi). Het is een van meest bizarre dingen die ik ooit mocht ervaren.
In Uyuni bekomen we van de geleverde inspanningen en bereiden ons tevens voor op een hels avontuur.
We fietsen 9 dagen door het afgelegen zuidwesten van Bolivia. De wegen zijn van uiterst slechte kwaliteit. Nooit eerder meegemaakt. Wasbord en los zand. Op sommige plaatsen moeten we de fiets duwen. Een dagrecord dat lang stand zal houden is een gemiddelde snelheid van 6.7 km/u. Volle dagen zwoegen en dan amper 40 km afleggen. We fietsen 3 passen van 4700 m, en eentje van 4950 m, het hoogste punt op deze reis. ´s Nachts, in de tent dalen de temperaturen tot -12C.
Na drie dagen, we weten op dat moment amper waar we zijn, verschijnt het eerste meer, Laguna Cañapa. Kleurrijk, veel wit (zout), flamingo´s in het water. Een onvergetelijk moment. Dan stapelen de hoogtepunten zich op. Ongelooflijke landschappen, vele meren (o.m. Laguna Hedionda, Laguna Honda, Laguna Colorada,…) met overal de flamingo´s en de witte zoutafzettingen. Kleurrijke vulkanen, zandwoestijnen, bizarre rotsformaties. Bij de Salar de Chalviri nemen we ´s avonds een bad in de heetwaterbronnen. We zien lama´s, alpaca´s en vicuña´s. Dit is het hoogtepunt van de reis, geen twijfel mogelijk. Maar het was ook het zwaarste wat Tore en ik ooit fietsten Laguna Verde (met inderdaad groen water) en Laguna Blanca met een stel fantastische vulkanen rond hun oevers zijn een waardige afsluiter. De laatste dag, steken we de grens over en fietsen via een lange afdaling naar San Pedro de Atacama, Chili.

CHILI
In San Pedro de Atacama, een toeristisch dorpje tenmidden van de Atacama-woestijn bekomen we ruimschoots van de inspanningen. Lekker eten en ´s avonds de nodige pintjes. We fietsen nog even naar de Valle de la Luna, de maanvallei, die er inderdaad uitziet als landschappen op de maan.
Tore neemt de bus richting La Paz, zijn vakantie zit er jammer genoeg op.
Ikzelf fiets richting Argentinië.
De eerste dag brengt me langsheen de Atacama-woestijn, die bekend staat als de droogste woestijn ter wereld. Daarna gaat het weer stevig bergop. Slechte onverharde wegen brengen mij alweer ruimschoots boven de 4000 m. Hier en daar zijn er zoutvlaktes en meren. Het is nogmaals adembenemend mooi. Na drie en een halve dag sta ik aan de grens met Argentinië, het 16-de land op deze reis.

ARGENTINIË
Ik blijf nog even boven de 4000 m, met als hoogtepunt een pas van 4560 m. 30 km na San Antonio de los Corbes gaat het dan stevig naar beneden. Ik daal in zowat 130 km bijna 3000 m en arriveer zo in Salta gelegen op 1150 m hoogte. Het is hier warm. En ik ben terug in de westerse wereld. Winkelstraten, supermarkten, het voelt voorlopig allemaal een beetje vreemd aan.

Luc, Raphaël en Casey zijn nog in Bolivia. Of ik hen nog ga treffen weet ik niet. Luc is ondertussen hersteld van zijn niersteenellende.

Vanuit Huancayo fiets ik met Raphaël middendoor de peruviaanse Andes naar Cusco. 13 fietsdagen, 900 km, de helft op onverharde wegen, twee rustdagen (Ayacucho en Andahuaylas). Steeds op en neer tussen de 2000 en 4000 m, met maar liefst 5 passen van net boven de 4000 m. Hier en daar zijn er kleine dorpjes. Mensen, vooral de vrouwen dan, dragen er nog steeds de traditionele klederdracht. Overal hoor je “gringo”, maar het is goed bedoeld. Dit is het echte Peru. De onverharde wegen zijn bij momenten echt slecht te noemen. Het is af en toe een kwestie om het er heelhuids vanaf te brengen, ook voor de fiets. Maar de zware inspanningen worden ruimschoots beloond. Het landschap is adembenemend mooi. De vele bergen met de valleien. Hier en daar zien we alpaca´s en lama´s. Dit is het zoveelste onvergetelijke hoogtepunt in mijn reis.

Cusco oogt zeer toeristisch, ik heb nooit eerder zoveel gringo’s in Zuid-Amerika gezien. We bezoeken de oude stad met vele pleintjes en kerken maar ook overblijfselen van de Inca’s. Tevens genieten we van de luxe. Lekkere restaurantjes laten ons bijkomen van de eerdere geleverde inspanningen. Een driedaagse uitstap brengt ons bij het alomgekende Machu Picchu. Een bezoek aan deze oude Incastad is een absolute must en meer dan de moeite waard De ligging is fantastisch, temidden van prachtige bergtoppen en de site is goed bewaard en daardoor echt indrukwekkend.

Daarna fiets ik in drie dagen naar Puno. Vandaaruit rijden we langs de oevers van het Titicacameer, gelegen op 3800 m naar Bolivia. Twee dagen later sta ik in La Paz, waar ik Tore ontmoet, de deen waarmee ik eerder in Azie fietste.

Luc, die heeft behoorlijk wat pech gekend. In Huancayo werd hij doorverwezen naar een ziekenhuis in Lima, alwaar hij tweemaal een medische ingreep onderging. Sinds Puno zit hij weer op de fiets, maar het herstel gaat traag. Raphaël kreeg halverwege het traject in de peruviaanse Andes last van een ontsteking aan een beenspier. Ook hij was genoodzaakt de bus te nemen, maar zit ook sinds Puno gelukkig terug op de fiets.

Peru was tot op heden het land dat mij het meest kon bekoren. De natuur is er prachtig, de mensen vriendelijk en ook op cultuurhistorisch vlak valt er behoorlijk wat te zien. Bolivia is het veertiende land. Het oogt veel belovend. De eerste twee ritten gingen langsheen de vele besneeuwde bergtoppen.
Maandag vertrek ik met Tore richting zuiden.

Peru, het blijft een intrigerend land. Relatieve rijkdom in de grotere steden. Armoede zodra je die steden ook maar verlaat.

In Caraz verlaat Wouter de groep. Hij houdt niet van fietsen op onverharde wegen. Hij houdt niet van een 10-daagse trekking. Zodoende.

Wij, Luc, Raphaël, Casey en ikzelf, gaan 10 dagen trekken doorheen de Cordillera Blanca. We huren 3 ezeltes met ezeldrijver om ons voedsel en kampeeruitrusting te sjouwen. Er zijn onderweg geen dorpen of andere vormen van ontwikkeling. We wandelen op grote hoogte met 6 passen van boven de 4500 m (de hoogste pas was 4850 m), langsheen gletsjers, meertjes, riviertjes en watervallen. We krijgen fantastische zichten op de besneeuwde bergtopen van o.m. Alpamayo (5947 m) en Santa Cruz (6241 m). De Alpamayo is trouwens het alom bekende logo van de filmproductiemaatschappij Paramount Pictures. De laatste dagen zaten de weersomstandigheden niet mee. Regen, hagel en sneeuw maar dat hoort erbij. En de voorlaatste dag is er ook een ezeltje gevallen met de dood als gevolg. Jammer, erg jammer.
Maar dit was alweer een onvergetelijke ervaring. Wat zijn de bergen hier mooi.

We rijden van Caraz naar Huaraz en zien de Huascarán, met zijn 6768 m de hoogste top van Peru.
Daarna gaan we de Cordillera Blanca per fiets doorkruisen. Onverharde wegen, een pas van 4800 m, de uitzonderlijk mooie omgeving… alweer een waar hoogtepunt.
Uiteindelijk krijgen we een 60 km lange onverharde afdaling. Op een bepaald moment zie ik Luc de afgrond induikelen. Het was behoorlijk schrikken, maar een stel jonge boompjes breken de val. Gelukkig.

In Huánuco belandt Luc in het ziekenhuis met een pijnlijke niersteen. Raphaël en ikzelf ondersteunen hem zoveel als mogelijk. Maar een hospiltalisatie in Peru blijkt geen pretje te wezen. Onmogelijke dokters, twee ziekenhuizen (op aanraden van de reisverzekering, die ookal niet bijster meewerkt), uren wachten op een dokter of een papiertje nodig om een volgende stap te kunnen ondernemen. Het hele gedoe houdt ons een week in Huánuco. Gelukkig is Luc ondertussen aan de betere hand.

Op weg naar Huancayo overnachten we in Cerro de Pasco, gelegen op 4333 m en volgens onze reisgids tevens de hoogst gelegen stad van die grootte ter wereld. Het landschap mag er ook alweer wezen. Prachtige rotsformaties, bergmeertjes, en meer van dat fraais. Meteen bevinden we ons ook op de Altiplano, de op een na grootste hoogvlakte op aarde, na die van van Tibet.

We hopen nu zonder veel pech de route te kunnen vervolgen en alsnog wat tijd te besteden in Cuzco (met o.m. de nabijgelegen Inca-stad Machu Picchu) alvorens het visum ons verplicht dit prachtig land te verlaten.

Na Cuenca (Ecuador) verlaten we de bergen en na 2 dagen bereiken we de kust en de grens met Peru.

Peru, een bruuske overgang. Het land oogt een stuk armer. Met de hygiene is het minder gesteld en in de steden heerst er meer chaos. Uit verhalen van andere reizigers weten we ook dat het iets minder veilig is. En dat mag Luc meteen ervaren. Nog geen 5 km na de grens proberen twee gasten vanop een brommertje zijn camera te stelen. Gelukkig mislukt de poging.

De eerste 900 kilometer gaan langsheen de kust. Niet dat we de zee dikwijls zien, de weg loopt meestal een paar kilometer landinwaarts. Bij Mancora genieten we toch een dagje van strand en zee. Maar veelal rijden we door zandwoestijn. Af en toe is het fantastisch mooi.

Bij Chiclayo bezoeken we enkele bijzondere ruïnes van de Moche cultuur. La Huaca Rajada, het graf van de heer van Sipán, met bijhorend museum en het tempelcomplex van Tucumé .

De volgende stopplaats is Trujillo, tweede grootste stad van Peru. We verblijven er in de “Casa de Ciclistas”. Lucho, een ware fietsliefhebber stelt zijn huis gratis ter beschikking van de fietsende medemens.

In de buurt bezoeken we de ruïnes van Chan-Chan, de vroegere hoofdstad van het Chimú-rijk. En de zonne- en maantempels Huaca del Sol en Huaca de la Luna afkomstig van de Moche-culuur. Allemaal heel bijzonder.

Voorts gaan we met de bus voor twee dagen naar Lima. De hoofdstad heeft een mooi historisch centrum.

En dan zoeken we opnieuw de bergen op. We fietsen in vier dagen naar Caraz en bevinden ons alweer boven de 2000 m. De route is ongelooflijk mooi. Onverharde wegen, amper een paar auto´s, langs fantastische valleien en kloven. Meer dan 40 kleine tunneltjes. En uiteindelijk zichten op de besneeuwde bergtoppen. Waw…

Pech onder weg:

Zowel Casey, Luc als ikzelf kregen last van erge diarree, vermoedelijk een bacteriele infectie. Voorts brak ik opnieuw een tentstok. Tijd om het ding te vervangen, dus. Ik kon gelukkig in Lima een degelijke nieuwe tent kopen.

De laatste dagen kent vooral Luc nogal wat fietspech. Door de bijzondere slechte staat van de onverharde wegen trilt zowat alles los. Tot op heden konden we alles terplaatse herstellen.

Vorig jaar op 30 juni stapte ik in het vliegtuig richting Alaska. Ondertussen ben ik dus bijna één jaar onderweg. Niet slecht. En ik beleef er nog steeds veel plezier aan.

De afgelopen maand fietsten we merkelijk minder kilometers. Dit kwam o.m. door een uitstapje naar de Galápagoseilanden, een trekking bij Quilotoa en het bergachtig parcours…

De Galápagoseilanden waren meer dan de moeite waard. Een beetje duur, dat wel, maar je ziet er ongelooflijk veel dieren. Sommigen komen ook alleen hier voor. De eilanden op zich zijn al fantastisch. Vele vulkanen, het lavagesteente en een merkwaardige plantengroei. Een vierdaagse cruise liet ons o.m. het volgende zien: galápagosreuzenschildpadden, zeeleeuwen, pelikanen, fregatvogels, zeeleguanen, hagedissen, sprinkhanen, blauwvoetgenten, lavameeuwen, pinguïns, haaien, zeeschildpadden en veel kleurrijke vis. Het opmerkelijke hierbij is dat je al deze dieren van zeer dichtbij kunt aanschouwen. Zij blijken geen schrik te hebben van de bezoekende toerist. Een ware highlight die ik me lang zal herinneren.

En dan terug naar Quito. We bleven er langer dan verwacht. De stad zelf heeft niet zoveel te bieden al is het oude gedeelte wel een bezoekje waard.

Maar je kan in de omgeving tal van leuke dingen doen.

Zo gingen we met de “Teleferiqo” naar een hoogte van 4100 m om vandaaruit nog een lastig wandelingetje te maken naar Ruco Pichincha, een piek gelegen op zo’n 4700 m, met mooie zichten op Quito natuurlijk. Bij iedere stap voel je de hoogte.

We gingen nogmaals naar de evenaar, naar La Mitad del Mundo waar men je alles over deze streep probeert uit te leggen.

En tenslotte kregen we een onverwacht kadootje. De “Biking Dutchman”, een nederlander die al 17 jaar in Quito woont en een allerlei fietstrips organiseert, nodigde ons uit om aan te sluiten bij een groepje en alzo de afdaling van de Cotopaxi te fietsen. De Cotopaxi is de tweede hoogste vulkaan van Ecuador en tevens de hoogste aktieve vulkaan ter wereld (5897 m). Van bij de parkeerplaats (4500 m) maakten we eerst nog een wandelingetje naar de “Refugio” gelegen op 4800 m. En daarna dus de afdaling op de moutainbike. Leuk maar ook oh zo mooi. Wilde paarden langs de weg. De zichten op de krater en de omgeving. Alweer een waar hoogtepunt.

En toen werd het tijd om Quito te verlaten. Na een dagje fietsen arriveerden we in Latacunga, waar we alweer de fietsen vaarwel zegden. Een vierdaagse trektocht bracht ons van Quilotoa (met het immens mooie kratermeer) via Chugchilán naar Sigchos. En ook hier kan ik alleen maar zeggen dat het alweer een voltreffer was. Mooi zichten op de omliggende omgeving en de besneeuwde toppen van Iliniza steeds op de achtergrond. De Andes op zijn best.

Op weg naar Riobamba en vanuit de stad zelve kregen we meermaals de Chimborazo te zien, de hoogste vulkaan van Ecuador (6310m).

En tenslotte fietsten we in 4 dagen naar Cuenca. Iedere dag telde tussen de 1000 en 2000 hoogtemeters. We hadden ook alweer af te rekenen met regen (en koude). Maar ook hier was de Andes immens mooi.

Cuenca, is de derde stad van Ecuador en heeft een mooi historisch centrum. Een goede plaats om een beetje bij te komen alvorens we richting Peru fietsen.

Pech onder weg:

Ik brak een derailleurkabel. Het was een heel gedoe om het ding te vervangen omdat het “kopje” bijna niet uit de “shifter” te krijgen was. Meteen een signaal om alle kabels te gaan vervangen. In Cuenca vonden we een geniale fietsenwinkel. We mochten de werkruimte en het materiaal gratis gebruiken om onze fietsen eens een flinke onderhoudsbeurt te geven.

Voorts werd ik op straat in Guamote gebeten door een paar domme honden, zonder veel erg. Maar de honden zijn hier niet echt een feest. Tijdens het fietsen moeten we meer dan ons lief is, steeds stoppen om die beesten van ons af te houden.

Voorts alles kits dus. We fietsen vanaf Cuenca terug met vijf… Wouter, Luc, Raphaël en Casey.