Peru, Huancayo, km 22686
Peru, het blijft een intrigerend land. Relatieve rijkdom in de grotere steden. Armoede zodra je die steden ook maar verlaat.
In Caraz verlaat Wouter de groep. Hij houdt niet van fietsen op onverharde wegen. Hij houdt niet van een 10-daagse trekking. Zodoende.
Wij, Luc, Raphaël, Casey en ikzelf, gaan 10 dagen trekken doorheen de Cordillera Blanca. We huren 3 ezeltes met ezeldrijver om ons voedsel en kampeeruitrusting te sjouwen. Er zijn onderweg geen dorpen of andere vormen van ontwikkeling. We wandelen op grote hoogte met 6 passen van boven de 4500 m (de hoogste pas was 4850 m), langsheen gletsjers, meertjes, riviertjes en watervallen. We krijgen fantastische zichten op de besneeuwde bergtopen van o.m. Alpamayo (5947 m) en Santa Cruz (6241 m). De Alpamayo is trouwens het alom bekende logo van de filmproductiemaatschappij Paramount Pictures. De laatste dagen zaten de weersomstandigheden niet mee. Regen, hagel en sneeuw maar dat hoort erbij. En de voorlaatste dag is er ook een ezeltje gevallen met de dood als gevolg. Jammer, erg jammer.
Maar dit was alweer een onvergetelijke ervaring. Wat zijn de bergen hier mooi.
We rijden van Caraz naar Huaraz en zien de Huascarán, met zijn 6768 m de hoogste top van Peru.
Daarna gaan we de Cordillera Blanca per fiets doorkruisen. Onverharde wegen, een pas van 4800 m, de uitzonderlijk mooie omgeving… alweer een waar hoogtepunt.
Uiteindelijk krijgen we een 60 km lange onverharde afdaling. Op een bepaald moment zie ik Luc de afgrond induikelen. Het was behoorlijk schrikken, maar een stel jonge boompjes breken de val. Gelukkig.
In Huánuco belandt Luc in het ziekenhuis met een pijnlijke niersteen. Raphaël en ikzelf ondersteunen hem zoveel als mogelijk. Maar een hospiltalisatie in Peru blijkt geen pretje te wezen. Onmogelijke dokters, twee ziekenhuizen (op aanraden van de reisverzekering, die ookal niet bijster meewerkt), uren wachten op een dokter of een papiertje nodig om een volgende stap te kunnen ondernemen. Het hele gedoe houdt ons een week in Huánuco. Gelukkig is Luc ondertussen aan de betere hand.
Op weg naar Huancayo overnachten we in Cerro de Pasco, gelegen op 4333 m en volgens onze reisgids tevens de hoogst gelegen stad van die grootte ter wereld. Het landschap mag er ook alweer wezen. Prachtige rotsformaties, bergmeertjes, en meer van dat fraais. Meteen bevinden we ons ook op de Altiplano, de op een na grootste hoogvlakte op aarde, na die van van Tibet.
We hopen nu zonder veel pech de route te kunnen vervolgen en alsnog wat tijd te besteden in Cuzco (met o.m. de nabijgelegen Inca-stad Machu Picchu) alvorens het visum ons verplicht dit prachtig land te verlaten.