Bolivia, La Paz, km 24265
Vanuit Huancayo fiets ik met Raphaël middendoor de peruviaanse Andes naar Cusco. 13 fietsdagen, 900 km, de helft op onverharde wegen, twee rustdagen (Ayacucho en Andahuaylas). Steeds op en neer tussen de 2000 en 4000 m, met maar liefst 5 passen van net boven de 4000 m. Hier en daar zijn er kleine dorpjes. Mensen, vooral de vrouwen dan, dragen er nog steeds de traditionele klederdracht. Overal hoor je “gringo”, maar het is goed bedoeld. Dit is het echte Peru. De onverharde wegen zijn bij momenten echt slecht te noemen. Het is af en toe een kwestie om het er heelhuids vanaf te brengen, ook voor de fiets. Maar de zware inspanningen worden ruimschoots beloond. Het landschap is adembenemend mooi. De vele bergen met de valleien. Hier en daar zien we alpaca´s en lama´s. Dit is het zoveelste onvergetelijke hoogtepunt in mijn reis.
Cusco oogt zeer toeristisch, ik heb nooit eerder zoveel gringo’s in Zuid-Amerika gezien. We bezoeken de oude stad met vele pleintjes en kerken maar ook overblijfselen van de Inca’s. Tevens genieten we van de luxe. Lekkere restaurantjes laten ons bijkomen van de eerdere geleverde inspanningen. Een driedaagse uitstap brengt ons bij het alomgekende Machu Picchu. Een bezoek aan deze oude Incastad is een absolute must en meer dan de moeite waard De ligging is fantastisch, temidden van prachtige bergtoppen en de site is goed bewaard en daardoor echt indrukwekkend.
Daarna fiets ik in drie dagen naar Puno. Vandaaruit rijden we langs de oevers van het Titicacameer, gelegen op 3800 m naar Bolivia. Twee dagen later sta ik in La Paz, waar ik Tore ontmoet, de deen waarmee ik eerder in Azie fietste.
Luc, die heeft behoorlijk wat pech gekend. In Huancayo werd hij doorverwezen naar een ziekenhuis in Lima, alwaar hij tweemaal een medische ingreep onderging. Sinds Puno zit hij weer op de fiets, maar het herstel gaat traag. Raphaël kreeg halverwege het traject in de peruviaanse Andes last van een ontsteking aan een beenspier. Ook hij was genoodzaakt de bus te nemen, maar zit ook sinds Puno gelukkig terug op de fiets.
Peru was tot op heden het land dat mij het meest kon bekoren. De natuur is er prachtig, de mensen vriendelijk en ook op cultuurhistorisch vlak valt er behoorlijk wat te zien. Bolivia is het veertiende land. Het oogt veel belovend. De eerste twee ritten gingen langsheen de vele besneeuwde bergtoppen.
Maandag vertrek ik met Tore richting zuiden.