Argentina, Salta, km 25994
De laatste maand was ronduit fantastisch. Het was overtreffend in alle facetten. Op fietsgebied de zwaarste maand ooit. Maar bovendien reden we temidden van de meest ongelooflijke landschappen die ik ooit mocht zien. Ziehier het verhaal.
BOLIVIA
Na een dagje La Paz, fietsen Tore en ik richting zuiden. Na Oruro zijn het bij momenten lastige dagen. Niet al te veel op en neer maar onverharde wegen, wasbord en los zand, en tegenwind met zandstormen als gevolg. Soms moeten we stoppen omdat we werkelijk niets meer zien en meer zand dan adem happen Maar de inspanningen worden ruimschoots beloond. Na 5 dagen staan we aan de rand van de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte van de wereld, gelegen op een hoogte van 3650 m. We fietsen 111 km op het zout en overnachten op een eilandje bezaaid met grote cactussen (Isla Incahuasi). Het is een van meest bizarre dingen die ik ooit mocht ervaren.
In Uyuni bekomen we van de geleverde inspanningen en bereiden ons tevens voor op een hels avontuur.
We fietsen 9 dagen door het afgelegen zuidwesten van Bolivia. De wegen zijn van uiterst slechte kwaliteit. Nooit eerder meegemaakt. Wasbord en los zand. Op sommige plaatsen moeten we de fiets duwen. Een dagrecord dat lang stand zal houden is een gemiddelde snelheid van 6.7 km/u. Volle dagen zwoegen en dan amper 40 km afleggen. We fietsen 3 passen van 4700 m, en eentje van 4950 m, het hoogste punt op deze reis. ´s Nachts, in de tent dalen de temperaturen tot -12C.
Na drie dagen, we weten op dat moment amper waar we zijn, verschijnt het eerste meer, Laguna Cañapa. Kleurrijk, veel wit (zout), flamingo´s in het water. Een onvergetelijk moment. Dan stapelen de hoogtepunten zich op. Ongelooflijke landschappen, vele meren (o.m. Laguna Hedionda, Laguna Honda, Laguna Colorada,…) met overal de flamingo´s en de witte zoutafzettingen. Kleurrijke vulkanen, zandwoestijnen, bizarre rotsformaties. Bij de Salar de Chalviri nemen we ´s avonds een bad in de heetwaterbronnen. We zien lama´s, alpaca´s en vicuña´s. Dit is het hoogtepunt van de reis, geen twijfel mogelijk. Maar het was ook het zwaarste wat Tore en ik ooit fietsten Laguna Verde (met inderdaad groen water) en Laguna Blanca met een stel fantastische vulkanen rond hun oevers zijn een waardige afsluiter. De laatste dag, steken we de grens over en fietsen via een lange afdaling naar San Pedro de Atacama, Chili.
CHILI
In San Pedro de Atacama, een toeristisch dorpje tenmidden van de Atacama-woestijn bekomen we ruimschoots van de inspanningen. Lekker eten en ´s avonds de nodige pintjes. We fietsen nog even naar de Valle de la Luna, de maanvallei, die er inderdaad uitziet als landschappen op de maan.
Tore neemt de bus richting La Paz, zijn vakantie zit er jammer genoeg op.
Ikzelf fiets richting Argentinië.
De eerste dag brengt me langsheen de Atacama-woestijn, die bekend staat als de droogste woestijn ter wereld. Daarna gaat het weer stevig bergop. Slechte onverharde wegen brengen mij alweer ruimschoots boven de 4000 m. Hier en daar zijn er zoutvlaktes en meren. Het is nogmaals adembenemend mooi. Na drie en een halve dag sta ik aan de grens met Argentinië, het 16-de land op deze reis.
ARGENTINIË
Ik blijf nog even boven de 4000 m, met als hoogtepunt een pas van 4560 m. 30 km na San Antonio de los Corbes gaat het dan stevig naar beneden. Ik daal in zowat 130 km bijna 3000 m en arriveer zo in Salta gelegen op 1150 m hoogte. Het is hier warm. En ik ben terug in de westerse wereld. Winkelstraten, supermarkten, het voelt voorlopig allemaal een beetje vreemd aan.
Luc, Raphaël en Casey zijn nog in Bolivia. Of ik hen nog ga treffen weet ik niet. Luc is ondertussen hersteld van zijn niersteenellende.