Argentina, San Martín de los Andes, km 28853
Na Salta is het eerste hoogtepunt de Quebrada del Río de Las Conchas, een prachtige ca. 80 kilometer lange kloof met vele bizarre rotsformaties. In Cafayate, gelegen in de wijnstreek drink ik mijn eerste glaasjes argentijnse wijn. Het zullen niet de laatste zijn…
Ik volg vanaf hier veelal de Ruta 40, de legendarische weg in het westen van het land. Met een totale lengte van meer dan 5000 km is dit tevens de langste weg in Argentinië.
Ik ontmoet na een dagje fietsen Bruno en Annick, een frans koppel dat al behoorlijk wat fietsreizen maakte. Zij zijn nu op weg van Noord-Chili naar Vuurland. Hij is 59, zij 51 maar ze gaan ervoor. Ook ´s avonds genieten ze ernorm van het leven. Een biertje, lekker eten met een flesje wijn. Ik zal uiteindelijk 12 heerlijke dagen met hen optrekken.
De Ruta 40 is veelal een weg met zeer weinig verkeer, ideaal om te fietsen, maar bevat ook langere stukken die onverhard zijn. Na Chilecito volgt de Cuesta de Miranda, een bergpas van 2020 meter, alweer een prachtig stukje natuur. Tijdens de dag lopen de temperaturen op tot ruim boven de 40 graden.
We bezoeken het Parque Nacional Talampaya met een mooie kloof die 150 m hoog is, alweer vele bizarre rotsformaties, maar met vooral veel condors. Indrukwekkende beesten met een spanwijdte tot drie meter en daarmee één van de grootste vogels ter wereld. Waw…
Na Rodeo volgt de Valle de Calingasta. Vanop de weg aanschouw ik de besneeuwde toppen van de Cordillera de Ansilta, meer dan 5000 m hoog, en even later zie ik de Aconcagua, met zijn 6962 meter de hoogste berg van Zuid-Amerika Fantastische momenten zijn dat.
De rit naar Mendoza mag er ook wezen. Een pas van 3000 meter, onverhard, opnieuw de prachtige zichten op de besneeuwde bergtoppen of vulkanen, gevolgd door een indrukwekkende afdaling naar de grote stad. Ik blijf er twee dagen om te bekomen van de inspanningen, lekker te eten en een wijntje te drinken.
Daarna volgt de Cañon del Atuel, een mooi onverhard bergwegje, langs tal van stuwmeren. Ook alweer meer dan de moeite waard.
Malargüe – Barrancas wordt wellicht de langste rit in deze reis. 218 km waarvan 80 km onverhard, 2000 hoogtemeters, de wind niet altijd in het voordeel. Ik zit uiteindelijk meer dan 12 uur op de fiets. Een nieuw dagrecord met bagage. Maar de conditie is dus goed te noemen.
En zo ben ik danook in Patagonië. En dat het hier bij momenten soms waait dat kan ik jullie verzekeren. Vanzodra je ook maar een beetje naar het westen afwijkt krijg je de wind vol in je gezicht. Ik geraak soms amper vooruit. Op vlakke stukken is het halen van 10 km per uur een ganse opdracht. Na Zapala fiets ik een 100-tal kilometer richting westen. Zo´n 10 km voor de top van een 1800 m hoge pas, steekt de wind enorm op. De weg is onverhard en dat helpt ook al niet. Ik word regelmatig in de berm gedrukt. 500 m na elkaar fietsen is een ganse opdracht. Amaai, die winden in Patagonië… Er staat mij nog wat te wachten.
Met het Lago Aluminé bevind ik mij ondertussen ook in de regio van de meren. Fantastisch gelegen, te midden van besneeuwde bergtoppen. Het wordt vanaf nu ook groener. Het is lente en alles staat in bloei wat een mooi kleurenpalet oplevert. Na het meer volg ik de prachtige vallei van de Río Aluminé en zo gaat het via Junín de los Andes naar San Martín de los Andes, toeristische plaatsjes in een prachtig natuurgebied.
Pech onder weg: ik kreeg ondertussen met zevende lekke band op deze reis. Maar eigenlijk mag ik op dat gebied zeker niet klagen. Het was trouwens geleden van Panama, meer dan 11000 km lekvrij dus. Niet slecht.