Argentina, Ushuaia , km 31644
Terwijl Nederland droomt van een nieuwe elfstedentocht volbreng ik mijn 16-landen of 2-continentenfietstocht.
Ik ben in Ushuaia… de eindbestemming van deze reis. Ongelooflijk!
Hier heb ik anderhalf jaar naar uitgekeken. Euforie.
Maar alvorens op de feiten vooruit te lopen het laatste reisverhaal, een ganse brok maar het was ook een boeiende periode.
ARGENTINA
Vanuit San Martín de los Andes fiets ik via de ´Ruta de los Siete Lagos´ naar Villa La Angostura, een prachtige weg door Nationale Parken langsheen 7 meren. Ik bevind mij dus nog steeds in het argentijnse merengebied. De dag daarop gaat het langsheen het Lago Nahuel Huapi naar Bariloche, waar ik nog een een rustdagje neem.
Na El Bolsón volgt het ´Parque Nacional Los Alerces´. Een onverharde weg brengt mij opnieuw langsheen verschillene meren en prachtige bergrivieren, een ware highlight. Ik kampeer ´s avonds bij het Lago Futalauquen, een mooie afsluiter voorlopig voor Argentinië.
CHILE
Bij Futaleufú fiets ik Chili voor de tweede keer in. Ik ontmoet in het eerste dorp Saskia en Patricia, een nederlands-belgisch stel. Twee dames halverwege hun dertiger jaren, maar ook zij weten wat fietsen is. De eerste rit mag er ookal wezen. Opnieuw onverhard, maar ook hier prachtige meren en op de achtergrond de steeds aanwezige besneeuwde bergtoppen.
Bij Villa Santa Lucía komen we op de Carretera Austral, één van de trajecten die hoog op het verlanglijstje stond.
Een 1000-tal km, veelal onverhard, pittig op en neer, maar met vele fantastische zichten op de immens mooie omgeving. De aanleg van deze onmogelijk weg nam aanvang in 1976 onder Pinochet. Het was de bedoeling de afgelegen zuidelijke dorpen dichterbij te brengen. De weg ging open voor verkeer in 1988, de laatste 100 kilometers naar Villa O´Higgings pas in 2000. Af en toe wordt het ons ook nog moeilijker gemaakt door de nooit ophoudende wegenwerken.
In het ´Parque Nacional Queulat´ zien we na een kort wandeling de ´Ventisquero Colgante´, een hangende gletsjer. ´s Nachts horen we de ijsbrokken regelmatig naar beneden vallen. Toch wel indrukwekkend.
We bereiken na 5 dagen fietsen Coyhaique, de enige grotere stad en houden er een verdiende rustdag.
Na een dagje fietsen krijgen we mooie zichten op de grillige pieken van de Cerro Castillo. Iedere dag is vanaf nu een pareltje. Helder blauwe meren, bergrivieren, watervallen, besneeuwde toppen en gletsjers. Het houdt maar niet op.
Onderweg begeeft Saskia´s voordrager het. Er breekt een boutje af en even later zit het ganse ding tussen het voorwiel. Een ochtendje sleutelen, een korte rit zonder voortassen en een garagehouder die kan lassen brengen de oplossing.
Na opnieuw 5 dagen bereiken we Cochrane, de laatste plaats met enige voorzieningen. Hier kopen we de nodige proviant voor de komende dagen.
Op het einde van de volgende fietsdag krijgen we regen. Voor mijzelf was dat op de fiets ruim 6 maand geleden. We moeten wild kamperen en de combinatie regen en koude zorgt ervoor dat dit geen pretje wordt. Gelukkig vinden we een afdakje, zodat we toch nog iets kunnen koken. De volgende dag houden we het veelal droog en vinden zelfs een verlaten huisje om in te slapen. En dan arriveren we dus in Villa O´Higgings, het einde van de Carretera Austral. Waw…
Deze weg is ook wel een fietsersparadijs. We ontmoeten zowat dagelijks een stel fietsers die het traject in de andere richting afleggen. En in Villa O´Higgings zien we 20 fietsers die het in onze richting volbrachten.
We gaan verder met de boot over het Lago O´Higgings, om dan 22 km te mountainbiken. Gelukkig zijn er paarden voor de bagage. Ergens onderweg steken we de grens over en zo bevind ik mij dus voor de tweede maal in:
ARGENTINA
Hier nemen we dezelfde dag nog de boot over het Lago del Desierto en arriveren ´s avonds laat in El Chaltén, een toeristisch dorp ontstaan in 1985, vooral om het gebied op te eisen alvorens Chili dat zou doen. Het is tevens prachtig gelegen bij de Fitz Roy Range, indrukwekkende bergen en gletsjers. Dit is één van de meest majestueuze berggebieden van de Andes.
Ik neem er afscheid van Patricia en Saskia en vervolg mijn weg terug alleen.
Ik heb een goede meewind en de kilometers vliegen voorbij. Maar na 90 km is het pretje voorbij. De weg buigt af naar het westen en ja hoor, dan heb je strakke zij- of tegenwind. Even verder bij La Leona is fietsen een hele opgave geworden. Door de wind is kamperen ook geen optie en neem ik mijn intrek in een historisch hotelletje. Hier verbleven in 1905 Butch Cassidy, Sundance Kid en zijn vrouw Ethel Place, nadat ze in Río Gallegos een bank beroofden.
Vanaf nu staat er pampa en wind op het programma. De wind laat mij zelfs mijn route wijzigen. Ik sla El Calafate, Puerto Natales (met het bekende Torres del Paine) en Punta Arenas over en fiets met zij- of meewind naar Río Gallegos. Onderweg zie ik vele guanaco´s (familie van de lama) en nandoes (lijken op struisvogels). Deze laatsten lopen zelfs af en toe een stukje met mij mee. Grappig.
Na Río Gallegos rijdt ik opnieuw de grens over…
CHILE
..en dan gaat het goed fout. Halverwege de geplande fietsdag gaat de wind draaien en krijg ik hem pal in mijn gezicht. Verder fietsen blijkt onmogelijk te zijn. Ik haspel de laatste 5 kilometer zelfs te voet af, wat ellendig lang duurt maar vind gelukkig een onderkomen in een klein dorpje.
Een dagje wachten, de wind gaat terug een beetje liggen (al is dat hier zeer relatief) en ik kan mijn weg vervolgen. Hierdoor echter heb ik niets van de eindejaarsfeesten meegekregen. Jammer.
Twee dagen later vaar ik de Straat van Magellaan over en bevind mij op het eiland Vuurland, het meest zuidelijke puntje van Zuid-Amerika.
Ook hier veel wind, maar het is voorlopig te doen. Voor de laatste maal steek ik nogmaals de grens over…
ARGENTINA
.. en hier zie ik sinds lang de Atlantische Oceaan. In Río Grande neem ik nog een laatste rustdag. Nadien volgen nog 50 km langsheen de kust en dan verandert het landschap. Er zijn terug bomen, en de weg begint op en neer te gaan. De laatste etappe is echt mooi. Meren, bergen met sneeuw en een continu op- en neergaande weg. De regen, hagel of sneeuw kan de pret niet bederven. En dan … arriveer ik in Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld. Om de klus volledig af te maken fiets ik nog even naar Bahía Lapataia, het einde van de Ruta Nacional 3 … verder kan niet meer.
Maar na 557 dagen zit het fietsavontuur er dus op. Het is een onvergetelijke ervaring geworden. Ik fietste van het uiterste noorden in Alaska naar het uiterste zuiden in Zuid-Amerika (waar wegen liggen, wel te verstaan). Ik nam nergens een bus of een andere vervoermiddel (uitgezonderd in Noord-Amerika, waar we wegens wegenwerken gedwongen werden enkele kilometers in een pick-up te stappen). Hier en daar nam ik een boot omdat dit niet anders.
Een droom is werkelijkheid geworden.
Op naar de volgende fietsvakantie.