Panama, Panama City, km 17462
We zijn vandaag aangekomen in Panama City. En daarmee zit het hoofdstuk Centraal Amerika er bijna op. Hoe is het in de Nederlanden? Is de lente reeds op komst? Hier gaat alles goed. Al is het bij momenten toch wel iets te heet. Zeker om te fietsen. 10 liter water drinken per dag is geen uitzondering. Maar ik klaag niet, hoor. Ziehier de reisverhalen:
GUATEMALA: Om af te sluiten in Antigua bezochten we de nabij gelegen Volcán Pacaya. Deze vulkaan is nog aktief en boven bij de krater konden we op het lavagesteente lopen. En daar was zowaar een lavastroom, een rode rivier met temperaturen tussen de 600 en 1000 graden. Je kon er even dichtbij komen maar moest dan vluchten voor de hitte. Een ongelooflijke ervaring om nooit te vergeten. En dan werd het tijd om dit fantastische land te verlaten.
EL SALVADOR: Hier raakten we terug de Stille Oceaan. We zwommen bij nacht in zee (na de nodige biertjes) met een maansverduistering op de achtergrond. Waw… Een daguitstapje met de bus brengt Luc en mij naar San Salvador, een levendige stad met vele marktjes, kerken en pleinen. El Salvador betekent ook terug op zeeniveau. Het kwik stijgt bij momenten dik boven 40 graden. 3 mooie fietsdagen langs tal van vulkanen brengen ons uiteindelijk in:
HONDURAS: Een land waar ik amper kan van zeggen dat ik er geweest ben. 1 overnachting en slechts 140 km fietsen… Het probleem hier was een beetje dat de ware hoogtepunten aan de Carraïbische kust gelegen zijn en wij daar iets te ver vandaan zaten. Het zal voor een andere keer wezen. Jammer. En zo volgde dus vrij snel:
NICARAGUA: Eerst bezochten we de drie belangrijkste steden: León, Managua en Granada. De eerste en de laatste hadden nog flink wat koloniale gebouwen. Managua, de hoodstad was een beetje een ontgoocheling. Het oude centrum is in 1972 grotendeels verwoest door een aardbeving en sindsdien heeft de stad eigenlijk geen “hart” meer. Na de steden volgde nog Isla de Ometepe, een klein eilandje bestaande uit 2 vulkanen en gelegen in het meer van Nicaragua. We hielden er twee dagen vakantie, met o.m. wat zwemmen in het meer.
COSTA RICA: Ook hier volgen we vooral de westelijke kust. Maar Costa Rica is in vergelijking met de vorige etappes een stuk groener. Veel jungle. Onderweg stoppen we om in een rivier wat afkoeling te vinden. Het is bij momenten snikheet en de vochtigheid is ook danig te voelen. Bovendien is het alles behalve vlak. Na 6 dagen fietsen bereik ik Corcovado National Park. Met Luc ga ik er drie dagen trekken. Het was leuk weer eens iets anders te doen. Met de rugzak gevuld met eten, tent en matje wandelen we langs prachtige stranden of door de jungle, doorwaden rivieren en zwemmen bij watervallen. We zagen o.m. tapirs (moeder met kleintje), tal van kleurrijke papegaaien, apen, vele reptielen, enz.. Nadien konden we zowaar een “Duvelke” drinken, Belgisch bier zomaar te koop in de lokale supermarkt! En toen werd het tijd voor het laatste land in Centraal Amerika:
PANAMA: Hier werd het zo mogelijk nog warmer. We volgen de saaie Pan American Highway, wat hier ook nog eens een autosnelweg is. Het kwik stijgt dagelijks boven de 40 graden uit. En het is absoluut geen vlak traject. Het is bovendien hier “semana santa”, de week voorafgaand aan Pasen. Iedereen heeft vakantie en slaat aan het reizen. Daardoor besluiten we ook in een slakkegangetje naar Panama City te rijden. En zodoende zwemmen we toch nog enkele keren in de Stille Oceaan.
Pech onder weg: In tegenstelling tot de vorige mails hebben we nu wel redelijk wat pech gehad. Wouter kreeg twee lekke banden wat zijn totaal op zes brengt. Ook Luc kreeg zijn eerste lekke band, maar moest bovendien balhoofd en de lagers van zijn achterwiel laten bijstellen. Ikzelf heb vandaag (jaja op Pasen) mijn trapas laten vervangen. Bovendien kreeg ik ook mijn zesde lekke band, wat het signaal was om de buitenbanden te gaan vervangen (Raphael bracht nieuwe mee). En ik brak een tentstok. Morgen ga ik hier eens kijken hoe ik dit ga oplossen.
Vanaf morgen gaan we ook op zoek naar een zeilboot die ons via de San Blas eilanden naar Cartagena, Colombia moet brengen. Voor de leek: van Panama kan je niet via de weg naar Colombia. Er ontbreekt langs beide landsgrenzen zo een 150 km weg, ookwel bekend als de Darien Gap.