Ecuador, Cuenca, km 20529
Vorig jaar op 30 juni stapte ik in het vliegtuig richting Alaska. Ondertussen ben ik dus bijna één jaar onderweg. Niet slecht. En ik beleef er nog steeds veel plezier aan.
De afgelopen maand fietsten we merkelijk minder kilometers. Dit kwam o.m. door een uitstapje naar de Galápagoseilanden, een trekking bij Quilotoa en het bergachtig parcours…
De Galápagoseilanden waren meer dan de moeite waard. Een beetje duur, dat wel, maar je ziet er ongelooflijk veel dieren. Sommigen komen ook alleen hier voor. De eilanden op zich zijn al fantastisch. Vele vulkanen, het lavagesteente en een merkwaardige plantengroei. Een vierdaagse cruise liet ons o.m. het volgende zien: galápagosreuzenschildpadden, zeeleeuwen, pelikanen, fregatvogels, zeeleguanen, hagedissen, sprinkhanen, blauwvoetgenten, lavameeuwen, pinguïns, haaien, zeeschildpadden en veel kleurrijke vis. Het opmerkelijke hierbij is dat je al deze dieren van zeer dichtbij kunt aanschouwen. Zij blijken geen schrik te hebben van de bezoekende toerist. Een ware highlight die ik me lang zal herinneren.
En dan terug naar Quito. We bleven er langer dan verwacht. De stad zelf heeft niet zoveel te bieden al is het oude gedeelte wel een bezoekje waard.
Maar je kan in de omgeving tal van leuke dingen doen.
Zo gingen we met de “Teleferiqo” naar een hoogte van 4100 m om vandaaruit nog een lastig wandelingetje te maken naar Ruco Pichincha, een piek gelegen op zo’n 4700 m, met mooie zichten op Quito natuurlijk. Bij iedere stap voel je de hoogte.
We gingen nogmaals naar de evenaar, naar La Mitad del Mundo waar men je alles over deze streep probeert uit te leggen.
En tenslotte kregen we een onverwacht kadootje. De “Biking Dutchman”, een nederlander die al 17 jaar in Quito woont en een allerlei fietstrips organiseert, nodigde ons uit om aan te sluiten bij een groepje en alzo de afdaling van de Cotopaxi te fietsen. De Cotopaxi is de tweede hoogste vulkaan van Ecuador en tevens de hoogste aktieve vulkaan ter wereld (5897 m). Van bij de parkeerplaats (4500 m) maakten we eerst nog een wandelingetje naar de “Refugio” gelegen op 4800 m. En daarna dus de afdaling op de moutainbike. Leuk maar ook oh zo mooi. Wilde paarden langs de weg. De zichten op de krater en de omgeving. Alweer een waar hoogtepunt.
En toen werd het tijd om Quito te verlaten. Na een dagje fietsen arriveerden we in Latacunga, waar we alweer de fietsen vaarwel zegden. Een vierdaagse trektocht bracht ons van Quilotoa (met het immens mooie kratermeer) via Chugchilán naar Sigchos. En ook hier kan ik alleen maar zeggen dat het alweer een voltreffer was. Mooi zichten op de omliggende omgeving en de besneeuwde toppen van Iliniza steeds op de achtergrond. De Andes op zijn best.
Op weg naar Riobamba en vanuit de stad zelve kregen we meermaals de Chimborazo te zien, de hoogste vulkaan van Ecuador (6310m).
En tenslotte fietsten we in 4 dagen naar Cuenca. Iedere dag telde tussen de 1000 en 2000 hoogtemeters. We hadden ook alweer af te rekenen met regen (en koude). Maar ook hier was de Andes immens mooi.
Cuenca, is de derde stad van Ecuador en heeft een mooi historisch centrum. Een goede plaats om een beetje bij te komen alvorens we richting Peru fietsen.
Pech onder weg:
Ik brak een derailleurkabel. Het was een heel gedoe om het ding te vervangen omdat het “kopje” bijna niet uit de “shifter” te krijgen was. Meteen een signaal om alle kabels te gaan vervangen. In Cuenca vonden we een geniale fietsenwinkel. We mochten de werkruimte en het materiaal gratis gebruiken om onze fietsen eens een flinke onderhoudsbeurt te geven.
Voorts werd ik op straat in Guamote gebeten door een paar domme honden, zonder veel erg. Maar de honden zijn hier niet echt een feest. Tijdens het fietsen moeten we meer dan ons lief is, steeds stoppen om die beesten van ons af te houden.
Voorts alles kits dus. We fietsen vanaf Cuenca terug met vijf… Wouter, Luc, Raphaël en Casey.